MARIALOF

Och sLievenâir, me knieë doen zò zâir!

‘k Möst déjze wéjk wéjr alle dage werke.

Moar van me moeder moet ik toch

op zéjneg nâir ’t lof en niet

zò pòppelappig doen. Dus kniel ik ier

in vrâig me of, of al die vrôme made

sòms ôk die prikkies voele in d’r kletje.

Want àchter ûis in òp ’t koor –

ik oor ze, alvers ôeverlûid,

totdat die man van Eerbied in Gods Huis –

Zau die verrekkeling van mêin dâir ôk…?

Wet stâit ‘r in dut bôekie? Litanie.

Och lieve Jéjzus, is dut nau

temet al ôever? Oare wéjk

kòm ik veròm, dan gân ik bidde. Ame.