ÖSTERS MIT ZALE

’t Liefst zau ik nau rôepe: “Ee, dat is nôm Jan –

ik zien ‘m zitte mit z’n nichie in zò’n bôtje”.

Moar dâir is niks van an.

Me zuster zaat “dat lêikt me voader wel”, moar dat

is grôte flaauwekul: dat jòngetje

was net-an àcht toe dat ie dôd ging.

Graauwe erwte, brûine bône, me moeder

laat nau nàg-al woedend in d’r kist.

Allegoar dôd in begrave, moar dut jòngetje

springt làchend van de dêik of. Oare moand

gâit ie kàkkooie òp de Zwoaneslôt –

gien milimâiter êis te vêinde, moar dat géjft niet.

Die östers auwe-n ’m wel drôg.