Op 1 januari 2026 is in het plantsoentje aan de Roerstraat in Volendam een lindeboom met plaquette onthuld ter herinnering aan de rampzalige nieuwjaarsbrand van 25 jaar eerder. Samen met Evert Smit heb ik, op verzoek van de organisatie, onderstaand gedicht geschreven. Bij de onthulling heb ik dit voorgedragen. Het gedicht is deels in het Nederlands, deels in het Volendams geschreven.

DE LINDE

Een blik op een boom in de Meer doet

wonderen voor een broos gemoed.

Gân zitte, vriend, ik lûister.

De bôme êbbe ier d’r âige toal,

moar dut veroal verstân ik.

Ònderddûizend woorde roaze rôend.

Vertel, vertel, vertel me.

Skraap de às van ’t glas en

vertel me. Van ’t bad en de jas,

wie er was, wie er is, vertel me.

Een kasteel van takken, niet? Rank,

met blaadjes als vogels

dansend op de bries.

Dut is de stam die stut,

de ând die pàkt as je valle,

de lucht die je kéjl instrômt,

’t woater dat de brânde blust.

Ier is wàrmte, skoaduw, koelte, alles

wet je nôdig êbbe. De ând, ’t oor,

de skoer en de rêg die drage ken,

de stam die nâir de stemme lûistert.

Zie je, het leven komt hier samen.

Zoals vogels nestelen en weer uitvliegen,

stromen de verhalen van het dorp

door de takken van de linde,

vormen met de bladeren de bonte mix

van onze natuur.

Hemeltjelief, proef hier onze kracht.

Joa, vriend, dut is ’n goeie plek.

(skoer = schouder; rêg = rug)